Soms moet je gewoon vertrekken…

Er zijn van die momenten waarop je voelt dat je even weg moet. Niet omdat je ergens naartoe moet, maar omdat je nergens hoeft te zijn.

Dus huurde ik een camper. Zomaar. Geen uitgestippelde route, geen campings gereserveerd. Alleen een verlangen naar ruimte, bergen en een beetje avontuur.

En ineens stond daar mijn huisje op wielen. De sleutel in mijn hand, mijn fiets achterop en heel Europa voor me. Wat een heerlijk gevoel!

Mijn eerste bestemming werd de Moezel. Een rivier die zich tussen de wijnhellingen door slingert, dorpjes met vakwerkhuizen en wegen die uitnodigen om vooral niet te hard te rijden. Ik ontdekte al snel dat een camper iets bijzonders met je doet. Je hoeft nergens op tijd te zijn. Zie je een mooi plekje? Dan stop je. Bevalt het? Dan blijf je.

Maar de bergen riepen.

Via de Duitse Allgäu en de prachtige Oberjochpas reed ik Oostenrijk binnen. Het Tannheimertal verwelkomde me met indrukwekkende bergtoppen, heldere meren en bomen in alle tinten goud en oranje. Ik pakte mijn fiets en trok eropuit. De frisse berglucht, de stilte, de vrijheid. En daarna terug naar mijn camper, waar de koffie wachtte en ik alweer kon dromen over de volgende bestemming.

Want dat is het heerlijke: je neemt je thuis gewoon mee.

Over de Fernpass ging het verder richting Italië. De weg kronkelde door de bergen, langs diepe dalen en steeds veranderende landschappen. Via het zonnige Vinschgau, waar ik in Latsch nog even de bergen in trok, reed ik verder naar de Dolomieten.

En daar gebeurde iets bijzonders.

Ik kwam bij Lago di Braies, een bergmeer dat bijna te mooi is om echt te zijn.

Het water was turquoise en zo spiegelglad dat de enorme bergwanden zich er volmaakt in weerspiegelden. Goudgele lariksen kleurden de oevers, terwijl de eerste sneeuw de bergtoppen wit had gemaakt.

Ik bleef staan. Keek. En vergat even alles.

Geen geluid van verkeer, geen haast, geen agenda. Alleen die overweldigende natuur.

Ik wilde al zo lang terug naar de Dolomieten, waar ik als kind had leren skiën. En nu stond ik er opnieuw, een heel leven later. Dezelfde bergen, een ander mens. Een heel leven achter me, mijn camper (zo voelt het dan toch een beetje), vlakbij en nog zoveel onbekende wegen voor me.

Op dat moment besefte ik dat ik niet alleen door Europa aan het reizen was. Ik was ook iets anders aan het ontdekken: hoe weinig je eigenlijk nodig hebt om je ongelooflijk rijk te voelen.

En het mooiste? De reis was nog lang niet voorbij.

De terugweg werd minstens zo spectaculair. Via de Felbertauern, langs Kitzbühel en door de Oostenrijkse bergen richting de Chiemsee. Iedere bocht bracht een nieuw uitzicht. Soms reed ik kilometerslang met een grote glimlach op mijn gezicht. Wat een voorrecht om niet alleen ergens aan te komen, maar ook volop te genieten van de weg ernaartoe.

Bij de Chiemsee nam ik langzaam afscheid van de Alpen. Maar de vakantie was nog niet voorbij. Een stukje Romantische Straße, met het sprookjesachtige Dinkelsbühl, maakte ook de terugreis tot een ontdekkingstocht.

En zo reed ik uiteindelijk weer richting Nederland.

Met een hoofd vol herinneringen, een telefoon vol foto's en dat heerlijke gevoel dat ik nog wel weken had kunnen blijven rondzwerven.

Wat begon met een spontaan idee, werd een reis die ik niet snel zal vergeten.

Geen koffers die steeds opnieuw ingepakt moesten worden. Geen vaste aankomsttijden. Geen programma dat afgewerkt moest worden. Alleen mijn camper, mijn nieuwsgierigheid en de vrijheid om iedere dag opnieuw te kiezen.

Linksaf naar een onbekend dorpje? Waarom niet! Nog een dag blijven omdat de zon schijnt? Natuurlijk! Een bergweg nemen omdat die er veelbelovend uitziet? Juist doen!

Ik vertrok om de bergen te zien.

Ik kwam thuis met iets wat misschien nog wel mooier was: het gevoel dat ik zomaar op pad kan gaan, mijn eigen weg kan kiezen en dat het leven achter de volgende bocht zomaar iets prachtigs voor me in petto kan hebben.

En misschien is dat wel het mooiste van reizen: niet weten wat er komt, maar er vol vertrouwen naartoe rijden.

Dus mocht je ooit denken: zal ik gewoon eens een camper huren en vertrekken?

Dan heb ik maar één advies.

Doe het. Want de mooiste avonturen beginnen soms gewoon met het omdraaien van een sleutel.